باور کن دیگر در هوشیاری به سراغت نمی آیم و نامِت رو بلند بلند نمیخوانم
و فریاد نمیکشم،داد نمیزنم،نعره نمیزنم ...!
درست نمیدانم فلسفه اش چیست:
هر چه شعر می نویسم از تو دورتر می شوم
یا شعرهای من به دستت نمی رسد یا به دست همین شعرها عاشق دیگری شده ای
و برای او تب میکنی ؟؟
نمیدانم هر طور که حساب کنیم باید تا به الان به پایان میرسید:

چرا این یک دقیقه که ازش دَم میزدی تموم نمیشه و همه چیز به روال عادی برنمیگرده؟؟
بیا تمامش کنیم؟
اونوقت من فقط مات یک حرکت تو هستم تا تمام زندگیت رو
به کیش بکشانم و تو بمانی کلی مهره سوخته در زندگیت ...

ضمیمه نوشت:
راضیه با یه پسر بچه نمیشه عاشقی کرد، تو میشی بازیچه سرگرمی برای اون و اون میشه بازیکن زندگیه تو نقش اول،متوجه ای؟؟

^1:جاتون خالی نباشه با دوتا متهم اومدیم تهران اونم چه اتهامای آســـی :))
^2:یه گونه از قورباغه ها هم هستن که هر ساله به محل جفت گیریشون برمی گردن !

دیالوگ نوشت:

همه ی جوان ها بالاخره یک روز عاشق می شوند ولی همه ی زندگی به همان عشق اول ختم نمی شود . معمولا آدم با عشق اولش ازدواج نمی کند ، حتی گاهی با او حرف هم نمی زند ، اما احساس قشنگی است که همیشه خاطرات آدم را شیرین می کند. _{چهل سالگی - ناهيد طباطبايي}